موج از دیار دریا با مهر مادرانه آهنگ خاک میکرد.
از خاکیان ندانم، ساحل به او چه میگفت؟
کان موج ناز پرورد سر را به سنگ میزد.
خود را هلاک میکرد.
خدایا ، وحشت تنهاییم کشت
کسی با قصه من آشنا نیست
درین عالم ندارم همزبانی
به صد اندوه مینالم – روا نیست-
شبم طی شد کسی بر در نکوبید
به بالینم چراغی کس نیفروخت
نیامد ماهتابم بر لب بام،
دلم از این همه بیگانگی سوخت
به روی من نمیخندد، امیدم
شراب زندگی در ساغرم نیست
نه شعرم میدهد تسکین به حالم،
به غیر از اشک غم در دفترم نیست.
بیا ای مرگ جانم بر لب آمد.
بیا در کلبه ام شوری برانگیز
بیا شمعی به بالینم بیفروز
بیا شعری به تابوتم بیاویز.
دلم در سینه کوبد سر به دیوار
که این مرگ است و بر در میزند مشت!
بیا ای همزبان جاودانی
که امشب وحشت تنهاییم کشت.
مانند کودکی که در هیاهوی جمعیت دست مادرش را رهامیکند و گم میشود آنگاه با چشمانی اشکبار وناله و فریاد به هر سو میدود و مادرش را صدا میزند.
من!
در این هیاهوی آهن و فولاد ، در این هیاهوی جهل و فساد به دنبال دستهای گرم تو میگردم.
مردی مشغول تمیز کردن ماشین نوی خودش بود.ناگهان پسر کوچکش سنگی برداشت و با آن چند خط روی بدنه ماشین کشید.مرد با عصبانیت دست پسرش را گرفت و چندین بار به آن ضربه زد.او بدون اینکه متوجه شود با آچار فرانسه ای که در دست داشت،این کار را میکرد.
در بیمارستان بدلیل شکستگیهای متعدد پسرک انگشتانش را از دست داد.وقتی پسرک پدرش را دید با نگاهی دردناک پرسید: بابا!! کی انگشتانم دوباره رشد میکنن.
مرد بسیار غمگین شد و هیچ حرفی نزد. او به سمت ماشین خود برگشت و از روی عصبانیت چندین بار با لگد به آن ضربه زد.در حالی که از کار خود بسیار پشیمان بود.به خطهایی که پسرش کشیده بود نگاه کرد پسرش نوشته بود:((دوستت دارم بابایی))
خدا گوید :((تو ای زیباتر از خورشید زیبایم، تو ای والاترین مهمان دنیایم، بدان آغوش من باز است، شروع کن ، یک قدم با تو، تمام گامهای مانده اش با من.....))
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید